شاه ترکان سخن مدعیان می شنود / شرمی از مظلمه خون سیاووشش باد

همین !

زنی با چتر می گذشت

نگاهش کردم

گریه کرده بود

باران می بارید ....... باران می بارید

منی که دیوارهای این شهر را دریچه‌ام
پروانه‌هایش را مادر
و نمازِ سحرگاهِ هر روزم را
به زبانِ زمین پرواز می‌دهم


تو فکر می‌کنی هنوز
دلم را ناشتای نوازش
و نابلد بایدها به شهر کوچ داده‌ام وُ
راز بیقراری قاصدک‌ها را
حالیم نیست ؟

نه عزیز دلم !
من شهر را خوب بلدم
اما فقط می‌خواستم در کوله بار فردا و فرداهایم
بذری از اگر وُ … شاید وُ … نکاشته باشم
و گرنه
بلد بایدهای شهر
عطشِ واژه‌هایم را
فرو نمی‌نشاند

در یک غروب گرم

همانجا که آب و آتش به هم رسیدند

همانجا که آبی و سرخ با هم آشتی می کنند و با هم در می آمیزند

به شط خواهم زد

در امتداد آفتاب

با بالهایی که ندارم

اما

سرخ می روم به شط و آبی زیبایش را می آلایم

به شط خواهم زد

به حرمت آفتاب

وقتی که عشق ، دیگر جانی ندارد

به شط خواهم زد

خود انگیخته باش .

به خود اجازه بده

بدون تظاهر یا تلاش زیاد ،

با جریان طبیعت بیامیزی .

چند قورباغه از جنگلی عبور می کردند که ناگهان دو تا از آنها به داخل گودال عمیقی افتادند . بقیه ی قورباغه ها در کنار گودال جمع شدند و وقتی دیدند که گودال چه قدر عمیق است به دو قورباغه ی دیگر گفتند که دیگر چاره ای نیست . شما به زودی خواهید مرد . دو قورباغه این حرفها را نادیده گرفتند و با تمام توانشان کوشیدند که از گودال بیرون بپرند . اما قورباغه های دیگر دائما به آنها می گفتند که دست از تلاش بردارید . چون نمی توانید از گودال خارج شوید ، به زودی خواهید مرد .

بالاخره یکی از دو قورباغه تسلیم گفته های دیگر قورباغه ها شد و دست از تلاش برداشت او بی درنگ به ته گودال پرتاب شد و مرد . اما قورباغه ی دیگر با حد اکثر توانش برای بیرون آمدن از گودال تلاش می کرد . بقیه ی قورباغه ها فریاد می زدند که دست از تلاش بردار ،‌ اما او با توان بیشتری تلاش کرد و بالاخره از گودال خارج شد . وقتی از گودال بیرون آمد ،‌ بقیه ی قورباغه ها از او پرسیدند : مگر تو حرفهای ما را نشنیدی ؟ معلوم شد که قورباغه ناشنواست ، در واقع او در تمام مدت فکر می کرده که دیگران او را تشویق می کنند .