این روزها کارم همش گریه هست .نمی تونم بنویسم .یاد خاطرات گذشته در دلم زبانه میکشه و وجودم را به آتش می کشه .کنار آمدن باهاشون از مرگ سخت تره . خیلی احساس تنهایی دارم .

ببخشید چون که دیر به دیر می تونم به اینترنت سر بزنم مجبورم نظرات را تاییدی نگه دارم . از نسترن عزیزتر از جان خودم معذرت خواهی می کنم که جواب محبتاش رو واقعا نمی تونم اونطوری که شایسته هست بدم . از دوستان خیلی خوب دیگه زیتون سبز و یاس و شاپرک قصه ها هم خیلی عذر می خوام.

از اين بن بست تنگ من منى ها

ببر ما را به دشت روشنى ها

به قرآن، بى تو احساسى غريبيم

در اين دنياى آدم آهنى ها

دستانم از تو خالیست ولی قلبم از یاد تو و نور نگاهت لبریز است .

مادر روزت مبارک

از نرگسی عزیز و بسیار مهربونم که در این یک سال دوری از مادر حتی یک روز من و خانواده ام را تنها نگذاشتند و با دلداریهاشون ازراه بسیار دور غم دوری از مادرم را برای ما سبکتر کردند و خاصه این که خیلی مایه آرامش من هستند خیلی تشکر می کنم و بوجودشون افتخار می کنم.

ای دریغ

ای دریغ

دردا که دل نماند و بر او نام درد ماند  

وز یار یادگار دلم یاد کرد ماند 

بر شاخ عمر برق گذشت و خزان رسید  

یک نیمه زو سیاه و دگر نیمه زرد ماند
 
بر نخل بخت و گلبن امیدم ای دریغ  

خار بلا بماند، نه خرما نه ورد ماند 

عمرم بشد به پای شب و روز و غم گذاشت  

موکب دو اسبه رفت و همه راه‌گرد ماند 

دل نقشی از مراد چو موم از نگین گرفت  

یک لحظه جفت بود و همه عمر فرد ماند 

گردون نبرد ساخت به خون‌ریز با دلم  

در دیده خون دل ز نشان نبرد ماند 

امسال شب یلدا هیچ لطفی نداره . مادر جاتون خیلی برامون خالیه . اگر بودید حتما حافظ خوانی داشتی باز هم .

مهرباني و لطافت مادر را بارها ياد کرده ايم و ستوده ايم، ولي من، لحظه هاي ناب خشم و قهر او را نيز مي ستايم. لحظاتي که پايم در راه مي لغزيد و سوي بيراهه مي رفتم. لحظاتي که دست به خطا مي بردم و از سر جهل راه عصيان پيش مي گرفتم. نه به کلام او دل مي سپردم و نه به نگاه زنهار زده اش وقعي مي نهادم. سر در جيب جهالت فرو کرده، راه خود مي رفتم و او چون کوهي سترگ، راه بر من مي بست. چون رودي خروشان مي خروشيد، آن گونه که خود را خردتر از آن مي ديدم که نافرماني کنم و چه زود پرده جهالتم دريده مي شد و چشم دلم گشوده، و مي ديدم که با آن خشم لبريز از مهرباني اش، چگونه راه مرا بر پرتگاه خطا بسته است و آن گاه، فروتنانه به سپاسش مي نشستم.

میشکا

به دون شک بازگشت همگان به سوی خداست . اینجا را مادرم برای تنهاییهایش می نوشت . ولی بی خبر ترکمان کرد و این خانه بی صاحبخانه ماند .

برای آنکه چراغ این خانه بسوزد روزهای زیادی است می گردم که رمز عبور مادر را بیابم .خوشبختانه امروز آن را بین یادداشت های مهم مادر پیدا نمودم و با شوقی کودکانه برای نوشتن اینجا آمدم . از این به بعد من اینجا می نویسم. رنج های دوستان مادر و از همه بیشتر نرگسی که عزیز دل مادر بود ادامه اینجا را برایم وظیفه می کند. امیدوارم که بتوانم کمی از غم دوری مادر را فراموش کنم و شما هم کمی التیام بیابید . من تا به الان وبی نداشته ام و بلد نیستم که چه باید بکنم . اگر کمکم کنید خیلی متشکر می شوم.

میشکا

می توانم مادرش نباشم و مادری کنم برایش. می توانم او را ندیده باشم ولی حسش کرده باشم . می توانم چشمهای مهربانش را دیده باشم و اشکهایش را از گونه هایش سترده باشم . می توانم او را فرزندم خطاب کنم و او مرا مادر بخواند. می توانم شادی های کودکانه اش را با بندبند وجودم بخندم و بر غمهایش زار زار بگریم. می توانم نزاده باشمش ولی فرزندم بدانمش. می توانم همین حالا فرسنگها دور باشم از او ولی سرش را بر دامنم بگذارم و موهایش را نوازش کنم و دلش را تسلی بدهم. می توانم به او بگویم مادر غمت را به جان می خرد تا تو مثل همیشه بخندی. می توانم به او بگویم خنده هایم مال تو گریه هایت مال من . می توانم در غریبی خودم برای دل غمگینش لالایی بخوانم و آرامش کنم و وقتی کودکم خوابید پنهانی برای غصه هایش اشک بریزم.می توانم از همین جا بگویم فرزندم؛ پسرم؛ عزیزم؛ امیرنازنینم ؛ غمت دلم را پریشان کرده ولی تو را پریشان نمی خواهم. تو بخند که زندگی به ما بخندد . همه دوستت داریم .

لبخند زدی و آسمان آبی شد

شبهای قشنگ عشق مهتابی شد

پروانه پس از تولد زيبايت

تا اخر عمر غرق بی تابی شد

نرگسی جان میلادت مبارک

همراه با یک سبد بوسه و گل

ببینید دو تا چشم سیاه و یک جفت دست مهربون کد این قالب رو به مادر هدیه کرد . من که از این کارها بلد نیستم . من به قربان این چشمها و این دستها . خیلی زیباست با این فنجانهای قلبی که آدم را عاشق می کنه . اینجا سرسبزی و گل و تفریح و همه چیز هست ولی قلبها با عشق و دوستی بیگانه .....

دلم خاک پاک ایران را می خواد

به من گفتي که دل دريا کن اي دوست

همه دريا از آن ما کن اي دوست

دلم دريا شد و دادم به دستت

مکش دريا به خون پروا کن اي دوست

کنار چشمه اي بوديم در خواب

تو با جامي ربودي ماه از آب

چو نوشيديم از آن جام گوارا

تو نيلوفر شدي من اشک مهتاب

تن بيشه پر از مهتابه امشب

پلنگ کوه ها درخوابه امشب

به عاشقي دلي سامون گرفته

دل من در تنم بي تابه امشب

( استاد سياوش كسرايي )

هوا چنان سرد است

که سرما را حس نمی کنم

و زخم چنان گرم

که درد را

عطر رازقی کجایی ؟

وقتی عطر حضورت را بر باغچه ی جانم می پاشی

تمام بودن من با نسیم و حرکت دستهایت به رقص می آید

زندگی شیرین است اما نه به شرط چاقو

به شرط عشق

زندگی شهد است اما نه شهد گل

شهد محبت و مهربانی

زندگی وقتی به کام می نشیند که زنده گی باشد

این که مدام به سینه ات می کوبد قلب نیست

ماهی کوچکی ست که دارد نهنگ می شود

ماهی کوچکی که طعم تنگ بلورین آزارش می دهد

و بوی دریا هوایی اش کرده است ....

قلب ها همه نهنگانند در اشتیاق اقیانوس

اما کیست که باور کند در سینه اش نهنگی می تپد ؟! ....

امروز جمال تو , بر دیده مبارک باد  
بر ما هوس تازه , پیچیده مبارک باد 

گل‌ها چو میان بندد بر جمله جهان خندد  
ای پرگل و صد چون گل خندیده مبارک باد 

خوبان چو رخت دیده , افتاده و لغزیده  
دل بر در این خانه لغزیده مبارک باد
 
نوروز رخت دیدم , خوش اشک بباریدم  
نوروز و چنین باران باریده مبارک باد 

بی گفت زبان تو , بی‌حرف و بیان تو  
از باطن تو گوشت بشنیده مبارک باد 

هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز  
ز روی صدق و صفا گشته با دلم دمساز 
روندگان طریقت ره بلا سپرند  
رفیق عشق چه غم دارد از نشیب و فراز 
غم حبیب نهان به ز گفت و گوی رقیب  
که نیست سینه ارباب کینه محرم راز 
اگر چه حسن تو از عشق غیر مستغنی ست  
من آن نیم که از این عشقبازی آیم باز 
چه گویمت که ز سوز درون چه می‌بینم  
ز اشک پرس حکایت که من نیم غماز 
چه فتنه بود که مشاطه قضا انگیخت  
که کرد نرگس مستش سیه به سرمه ناز 
بدین سپاس که مجلس منور است به دوست  
گرت چو شمع جفایی رسد بسوز و بساز 
غرض کرشمه حسن است ور نه حاجت نیست  
جمال دولت محمود را به زلف ایاز 
غزل سرایی ناهید صرفه‌ای نبرد  
در آن مقام که حافظ برآورد آواز

از آتش عشق هر که افروخته نيست
با او سر سوزني دلم دوخته نيست

گر سوخته دل نه اي زما دور که ما
آتش به دلي زنيم کو سوخته نيست

خواهم که بر زلفت
هر دم زنم شانه
ترسم پريشان کند بسي
حال هر کسي
چشم نرگست
مستانه مستانه

خواهم بر ابرويت
هر دم کشم وسمه
ترسم که مجنون کند بسي
مثل من کسي
چشم نرگست
ديوانه ديوانه

یک شب بيا منزل ما
حل کن دو صد مشکل ما
اي دلبر همدل ما
دردت به جان ما شد

روح و روان ما شد

خواهم که بر چشمت
هر دم کشم سرمه
ترسم پريشان کند بسي
حال هر کسي
چشم نرگست
مستانه مستانه

خواهم که بر رويت
هر دم زنم بوسه
ترسم که نالان کند بسي
مثل من کسي
چشم نرگست
جانانه جانانه

امروز هم نیامدی آقای من ؟

خوشا به طاقتت !

به انتظار شنیدن صدای خوش گام های عنبرآمیزت شب تا سحر ، سپیده تا شامگاه ، دیده به در دوخته ام .

هنگامی که ناامید می شوم از هر آدینه ، آهی به بلندای تاریخ انتظار از نهادم برمی آید و سینه ی تف دیده ام را می سوزاند .

بگو آقای من چگونه تاب بیاورم دوری تو را که عمر آفتاب لب بام است و فردایم را نامطمئنم ؟

آقای بی کسی هایم دل کوچکم را رحمی کن که بیتابانه می لرزد و تو را می جوید .

بگو کدامین جمعه می آیی ؟؟؟

شاه ترکان سخن مدعیان می شنود / شرمی از مظلمه خون سیاووشش باد

همین !

زنی با چتر می گذشت

نگاهش کردم

گریه کرده بود

باران می بارید ....... باران می بارید

منی که دیوارهای این شهر را دریچه‌ام
پروانه‌هایش را مادر
و نمازِ سحرگاهِ هر روزم را
به زبانِ زمین پرواز می‌دهم


تو فکر می‌کنی هنوز
دلم را ناشتای نوازش
و نابلد بایدها به شهر کوچ داده‌ام وُ
راز بیقراری قاصدک‌ها را
حالیم نیست ؟

نه عزیز دلم !
من شهر را خوب بلدم
اما فقط می‌خواستم در کوله بار فردا و فرداهایم
بذری از اگر وُ … شاید وُ … نکاشته باشم
و گرنه
بلد بایدهای شهر
عطشِ واژه‌هایم را
فرو نمی‌نشاند

در یک غروب گرم

همانجا که آب و آتش به هم رسیدند

همانجا که آبی و سرخ با هم آشتی می کنند و با هم در می آمیزند

به شط خواهم زد

در امتداد آفتاب

با بالهایی که ندارم

اما

سرخ می روم به شط و آبی زیبایش را می آلایم

به شط خواهم زد

به حرمت آفتاب

وقتی که عشق ، دیگر جانی ندارد

به شط خواهم زد

خود انگیخته باش .

به خود اجازه بده

بدون تظاهر یا تلاش زیاد ،

با جریان طبیعت بیامیزی .

چند قورباغه از جنگلی عبور می کردند که ناگهان دو تا از آنها به داخل گودال عمیقی افتادند . بقیه ی قورباغه ها در کنار گودال جمع شدند و وقتی دیدند که گودال چه قدر عمیق است به دو قورباغه ی دیگر گفتند که دیگر چاره ای نیست . شما به زودی خواهید مرد . دو قورباغه این حرفها را نادیده گرفتند و با تمام توانشان کوشیدند که از گودال بیرون بپرند . اما قورباغه های دیگر دائما به آنها می گفتند که دست از تلاش بردارید . چون نمی توانید از گودال خارج شوید ، به زودی خواهید مرد .

بالاخره یکی از دو قورباغه تسلیم گفته های دیگر قورباغه ها شد و دست از تلاش برداشت او بی درنگ به ته گودال پرتاب شد و مرد . اما قورباغه ی دیگر با حد اکثر توانش برای بیرون آمدن از گودال تلاش می کرد . بقیه ی قورباغه ها فریاد می زدند که دست از تلاش بردار ،‌ اما او با توان بیشتری تلاش کرد و بالاخره از گودال خارج شد . وقتی از گودال بیرون آمد ،‌ بقیه ی قورباغه ها از او پرسیدند : مگر تو حرفهای ما را نشنیدی ؟ معلوم شد که قورباغه ناشنواست ، در واقع او در تمام مدت فکر می کرده که دیگران او را تشویق می کنند .

بسط تفکر

عمق نگاه

ناگهان اتفاق افتاده بود

و تحمل را ناپایدار می نمود

هویت بافتش درشت تر شده بود

قصه‌ را كه‌ مي‌داني! قصه‌ مرغان‌ و كوه‌ قاف‌ را ، قصه‌ رفتن‌ و آن‌ هفت‌ وادي‌ صعب‌ را، قصه‌ سيمرغ‌ و آينه‌ را ؟ قصه‌ نيست ؛ حكايت‌ تقدير است‌ كه‌ بر پيشاني‌ام‌ نوشته‌اند . هزار سال‌ است‌ كه‌ تقدير را تأ‌خير مي‌كنم . اما چه‌ كنم‌ با هدهد ، هدهدي‌ كه‌ از عهد سليمان‌ تا امروز هر بامداد صدايم‌ مي‌زند ؛ و من‌ همان‌ گنجشك‌ كوچك‌ عذرخواهم‌ كه‌ هر روز بهانه‌اي‌ مي‌آورد ، بهانه‌هاي‌ كوچك‌ بيمقدار .

تنم‌ نازك‌ است‌ و بال‌هايم‌ نحيف . من‌ از راه‌ سخت‌ و سنگ‌ و سنگلاخ‌ مي‌ترسم .من‌ از گم‌ شدن ، من‌ از تشنگي ، من‌ از تاريك‌ و دور واهمه‌ دارم .

گفتي‌ قرار است‌ بال‌هايمان‌ را توي‌ حوض‌ داغ‌ خورشيد بشوييم ؟ گفتي‌ كه‌ اين‌ تازه‌ اول‌ قصه‌ است ؟ گفتي‌ كه‌ بعد نوبت‌ معرفت‌ است‌ و توحيد ؟ گفتي‌ كه‌ حيرت ، بار درخت‌ توحيد است ؟ گفتي‌ بي‌ نيازي ... ؟ گفتي‌ كه‌ فقر ... ؟ گفتي‌ كه‌ آخرش‌ محو است‌ و عدم ..... ؟

آي‌ هدهد ! آي‌ هدهد ! بايست ؛ نه ، من‌ طاقتش‌ را ندارم .

بهار كه‌ بيايد ديگر رفته‌ام . بهار ، بهانه‌ رفتن‌ است . حق‌ با هدهد است‌ كه‌ مي‌گفت : رفتن‌ زيباتر است ، ماندن‌ شكوهي‌ ندارد ؛ آن‌ هم‌ پشت‌ اين‌ سنگريزه‌هاي‌ طلب .

گيرم‌ كه‌ ماندم‌ و باز بال‌بال‌ زدم ، توي‌ خاك‌ و خاطره ، توي‌ گذشته‌ و گل . گيرم‌ كه‌ بالم‌ را هزار سال‌ ديگر هم‌ بسته‌ نگه‌ داشتم . بالهاي‌ بسته‌ اما طعم‌ اوج‌ را كي‌ خواهد چشيد ؟

مي‌روم ، بايد رفت ؛ در خون‌ تپيده‌ و پرپر . سيمرغ ، مرغان‌ را در خون‌ تپيده‌ دوست‌تر دارد . هدهد بود كه‌ اين‌ را به‌ من‌ گفت .

راستي ، اگر ديگر نيامدم ، يعني‌ كه‌ آتش‌ گرفته‌ام ؛ يعني‌ كه‌ شعله‌ورم ! يعني‌ سوختم ؛ يعني‌ خاكسترم‌ را هم‌ باد برده‌ است .

مي‌روم‌ اما هر جا كه‌ رسيدم ، پري‌ به‌ يادگار برايت‌ خواهم‌ گذاشت . مي‌دانم ، اين‌ كمترين‌ شرط‌ جوانمردي‌ است .

بدرود ، رفيق‌ روزهاي‌ بي‌قراري‌ام ! قرارمان‌ اما در حوالي‌ قاف ، پشت‌ آشيانه‌ سيمرغ ، آنجا كه‌ جز بال‌ و پر سوخته ، نشاني‌ ندارد ....

سلام

بعد از قریب یک سال آمدم که آپدیت کنم . دست و دلم به نوشتن نمی رود . نه که حرفی نباشد ، که هست . نه که چون کسی اینجا نمی آید ، چیزی نبوده که بیاید . از آن گذشته خوشحالم که در این یک سال اینجا هم غریب مانده ام ، مثل همه دنیا .

پس چرا نمی توانم بنویسم ؟

شاید به این دلیل که همیشه شنونده بوده ام ، نه گوینده .

شاید برای این که نمی خواهم دردهایم را قسمت کنم ، اگر چه شریک دردهای دیگران هستم .

شاید برای این که من یک مادرم .... یک مادر !

چرا می گویند گرگ بیابان هم مادر نشود ؟!

نمی دانم ..... نمی دانم

در هر صورت زیاد هم بیکار نماندم .... حداقل آهنگ این صفحه ی متروکه را تغییر دادم .... بد نیست !

سلام

هدفم از گشایش این صفحه ، گشودن پنجره ای ست به تنهایی های یک مادر ....

ببار ای نم نم باران

زمین خشــــــک را تر کن

سرود زندگی سر کن

دلم تنگه ، دلم تنگه

سرود زندگی ســـــر کن

دلم تنگه ، دلم تنگه